|
چې د منډ خاورې مې تل ستا ښکلولی
که مې تيږې له تورغره راچلولی
لکه شمع سوزيدلی ستا په مخ کی
پټه خوله مې تياري رڼا کولی
په اغزيو مې منزل وي يا کوچنی وي
دم ګړۍ دې د ژوند لاره راښوولی
په دنيا کې مې بل کار او کسب نه وی
په عمل کې مې ستا زړه خوشالولی
کوڼ او ړوند وی له نړۍ نه خير نه وی
تل ماشوم وی ستا په غيږ کې لوبیدلی
يا خو زه نه وی پيدا غم به دې کم و
يا دې زه په هسې شان نه وی روزلی
تا تعليم راکړو چې تور له سپينو بيل کړم
تا دژوند په لاره سم کړم نازولی
اوس چې چارو د ژوندون کړله راپيښه
چا تومت د خوږې مينې راتړلی
ستا خدمت مې په ژوندون تر سره نه کړو
تل مې ستا مهربان زړه ازار ولی
مورې ته د مورولۍ په ترحم
خدای ته ووايه چې زه د ي يم تا بخښلنی
که مې ونه بخښې مورې مخ تورن يم
په محشر به ملامت يمه رټلی
زه به ستا اوښکې تر مرګه هيرې نه کړم
کاش چې ته مې تګ راتګ ته خند ېدلی
خدمتګار په زړه کې تل هيله لرله
چې خدمت مې په ټول عمر ستا کولی
هيلی يادونه او منزلونه
د محمد يوسف خدمتګار مزدورزوی د
شعرونو مجموعه
|
